Ik stond altijd
en altijd stil
aan de kust waar de wind niet rust
bij de zee die mijn lichaam kust
Het land verzakte
en ik verdween
tenmidden het zand waar ik duizend maal veranderde
en mijn rust verloor in het land der anderen
Net als vuur
maar dan van binnen
gaf ik hoop aan de dag alleen
maar in de koude nacht die kwam was het ik die toen verdween
Meegenomen in ochtendmist
als een spook over water
slechts een herinnering, alleen zichtbaar van ver af
doelloos in het water, mijn bed, een zeemansgraf
