The Ocean Floor

There's a little brown cabin
on the ocean floor
with a door made of oak
and a darkwood floor
it has a roof made of linen
swaying with the ocean's tide
and inside lives a man
who's been lost in time
there's red coral
and brown white stone
sunken treasures among the reef
but the ship has long gone
everyday he goes out to hunt
a spear in hand, muscles tense
the search for it
once more begins
he had it once
but it got away
now he's determined
to force its stay
a blade with hooks
makes it a certainty
one day he'll succeed
fate must give in, most certainly
but the floor's inhabitants
how they all know
what he is after
is always one to go
he's lost to his unknown
with no one there to tell him
that the thing he is after
has drowned from within.

Geen Titel

Je kijkt verlegen, je leven
verdreven je gevoel lang geleden
sindsdien vergeten, overleven
om te geven nooit geleerd te nemen
altijd om je heen gekeken
iets gezien dat je hart deed beven
je bent er in gebleven
durft geen stappen meer te nemen
wat zit er in je genen
dat je doet bezwijken voor diegenen
die je zoveel ontnemen
terwijl je staat te trillen op je benen
alles weg staat te geven
tot je instort en er niets
meer van je over is gebleven.

Spijt

Het doet pijn
ik kon er niet van eten
ik kon alleen maar zijn
stil en in mijn eentje

Ik voel me schuldig
ik wilde het zo niet laten
het spijt me ergens heel erg
eerlijkheid is een dubbelzijdig mes

Het blijft maar rond gaan in mijn hoofd
ik kan het zo niet afsluiten
ik heb het geprobeerd naar mijn beste kunnen
de bal ligt niet meer bij mij

Maar toch blijft het aan me vreten
waarom het toch zo is verworden
een messteek door mijn lijf
een zagende pijn

Ik moet het laten rusten
probeer het met al mijn macht
toch blijft het maar spoken
ik vrees voor de komende nacht.

Zeemansgraf

Ik stond altijd
en altijd stil
aan de kust waar de wind niet rust
bij de zee die mijn lichaam kust

Het land verzakte
en ik verdween
tenmidden het zand waar ik duizend maal veranderde
en mijn rust verloor in het land der anderen

Net als vuur
maar dan van binnen
gaf ik hoop aan de dag alleen
maar in de koude nacht die kwam was het ik die toen verdween

Meegenomen in ochtendmist
als een spook over water
slechts een herinnering, alleen zichtbaar van ver af
doelloos in het water, mijn bed, een zeemansgraf

V

Everything goes silent
shadows come near
absolving the tears
alone in her own world
the self and her fears

She struggles in silence
but the hurt she can't hide
it flows all around her
for all eyes to see
her smile is a dark lie
her heart a machine

Inside the beasts rage
their hunger is always
her body their prey
they claw at her insides
and tear at the seams

It's coming apart now
and help seems so far
in her world is a dark thought
where she can't see the light
the brightness within her
diminished by fire

I ask for a kindness
to lay on her soul
and root out the darkness
a relief from the cold
I'll give her a warm heart
and a hand to hold
and tell her what all hearts
eventually know
that warm fires burn brighter
when you're not alone

Hurricane Nights

It's not the night I fear
nor the darkness I despise
it's the ongoing unrest
that keeps me from shutting my eyes

I've come to loathe the hour games
no sleep no sleep no sleep no sleep
kept awake by unwholesome company
my troubles in the night they keep

Silent songs on sad pianos
the humming strum of melancholy
the dreary eloquence of violins
denouncing all heavens holy

1am, 2am, 3am and 4 again
nice to know I'll never sleep again
alarm clocks never ring again
the night has taken my face again

It's this I hate
this endless hurricane
so I say fuck you and yours
I'll end this game

Einde

Hallo mijn vriend de lieve leegte,
de verbitterde emotie van mijn bevlogen leven
mag ik je vullen met een einde?

Ik zal het zachtjes doen,
niemand die het ooit zal merken
totdat we gevonden zijn.

Je had het misschien al aan me gemerkt,
ik wilde niet zo graag meer
je was te sterk aanwezig.

Nu heb je me moe gemaakt,
zo dat ik het niet meer wil,
je zette me aan het denken.


Ik heb er buikpijn van,
wat ik mezelf steeds aan doe,
je keert steeds terug.

Dat ellendige gevoel in mijn buik,
die paniek in mijn hoofd
en dat breken in mijn hart.


Laat mij je maar voorgaan,
ik laat je zien hoe het moet,
dan kan jij nog even doorgaan.

Met het verkrampen van mijn ziel,
mijn lichaam en mijn leven,
maar uiteindelijk zul je toch moeten gaan.

Genoeg is genoeg,
vind je ook niet?

Rode wegen waar tranen wandelen

Ik zie tranen
ze vallen als regen
en tikken zachtjes
tegen de vensters van mijn ogen
dit is de regen
de regen die komt van binnen

Verder naar beneden onstaat een storm
een kille wind waait
de kieren van mijn lichaam tochten
de takken van mijn longen vernauwen
en de lucht ontsnapt in horten en stoten

De rode machinekamer hapert
kortsluiting veroorzaakt paniek
de pomp is kapot
hier binnen klinken echo's
maar de bron is uitgestorven
en het licht valt steeds weer uit

Als het laatste geluid heeft geklonken
zakt dit alles langzaam in elkaar
de rook trekt weg en onthult het resultaat
een uitgerekt lichaam dat uit zijn voegen is getrokken
de rug krom en schouders beurs
de mond vertrokken door permanente pijn,
ogen rood, donker en grauw

Het beven is opgehouden
de pijn vervangen door verdoving
de wind is gaan liggen
en ik lig stil en alleen
en geëtst in mijn gezicht
rode wegen waar tranen wandelen

Empty Skeletons

I am the hype
order from nothing
remote control
control me
move my lips
beg me
make me say
I am young
immortal
undefined by society
without a compass
afloat
my dream is not destiny
my fate is unknown
I embrace evolution
I negate revolution
I will gladly
crucify your saints
nail them to the wall
cover them in paint
make them meaningless
then join the ranks
scum of the earth
ain't we all
skeletons
without bones

Exit: Forever

Atop the apex the air it's volatile and restless,
below me sideshows sell out
and balloon hurricanes guided by carnival tunes
attract the masses
like the faithful dead responding to live bait
always hungry and eager to devour the living

Blood red visions in neon light,
black asphalt torrents brimming with metal,
fumes of toxic gas and the slow exhalations of breath squandered,
meandering wildly and vividly through mazes of the human condition,
ending abruptly at the end of a heartbeat

the crows have all been gathered
their black beaks cackling an endless wave of torment
they come for harvest time
the dead have sown
and now they reap the living

They convulse as their words convolute
contract and expand, out of the box into the wastelands
then, finally they roll over
their lifeless eyes towards the sky they never saw
as drops of rain begin to fall

Shallow remnants of undropped tears
the heavens weep as the ground swallows
body after body after body after body
single file, single pile
an uncanny resemblance, rapid transit, exit: forever

Ancient Heart

My words slowly form a circle
and slide around my neck
infiltrate my skin
and become a noose around my brain
disturbing thought and word
talking and thinking become blurrend
and my body tenses as my words falter

My stomach sets me on fire
my fingers twitch
my eyes flitter
and my chest heaves

I give out false alarms
as I raise my head
my eyes perceive the world
but everything is new
and everything turns primal
and the whole world
becomes a chamber
always beating
with the rhythm
of the world's ancient heart

Buikpijn

Ik wil het niet meer
dat nare gevoel
als je weer alleen zit.
Alleen met jezelf
dat is het ergste wat er is,
een ander alleen zijn dan anders
want nu schreeuw je tegen jezelf.
Alleen.
Over alles.
En je denkt
veel te veel
veel te weinig
maar permanent
en altijd.
Ik haat dit gevoel
ik haat die leegte
de brok die onstaat in je keel
en dan langzaam wegzakt naar je buik
vervolgens daar blijft zitten
en je ontneemt van je eetlust
en de lach van je gezicht vervangt
met een leegte
en ogen die oneindig en diep
altijd in de verte staren
maar nooit echt iets zien.
Inwendig schreeuw je
want om je heen is het stil.

Donker Water

Donker water
Wat ben jij?
Als ik je zie,
ik voel je.
Je omsluiting
zo oud
en machtig
je duisternis
uitgestrekt
onbekend
en mysterieus

Donker water
in de duisternis van de nacht
het is mijn hartslag
die je omhult vannacht

Je roept naar mijn ziel
een klank die ik herken
en brengt me naar een plaats
alles is daar en altijd verloren
in zeëen van tijd
verloren onder de oppervlakte
je koude aanraking
je omsluitende greep

Je verwarmt mij
in de duisternis
bodemloos en ademloos
mijn longen zijn kaal
mijn hart is leeg
vol met water
donker als de nacht

The Worst Kind

It starts so slowly with shaking in the wrists
creeping through my arms, through my legs, through everything
beating loud and clear, its waves form in patterns free
coursing through every vein and every muscle
shock and awe of the worst kind

A thought that said it can not be
supressed by previous encounters
my reaction stays unclear

But my body says it all
struggle is hopeless
ride this one out
and fade back to grey

Unwanted emotion
steer clear
this one has no desire
to be swept off again
to world's end
and heart's despair

Come near
my frightful nightmare
I'll hide from you
down in my dark hole

Streaks of pale light
and a twilight gloom
illuminate nonetheless

And it beckons softly with whispered words
finding ways through my ears, through my head, into the mind
they bring messages of the dangerous kind
and share tales that dare to inspire
burning hope of the worst kind