All Their Lives Are As Big As Yours

I've come places

a cabin

dark and dusty

alone in the woods

I've come places

a ruin

dank and musty

desolate empty shell

And bullet holes

with children

and hopeless hopes

with forgotten fathers

I've come places

among mountains

and false lakes

green deserts

I've come places

skyscraper

and shouting traffic

in bright city lights

And broken homes

with children

and hopeless hopes

with forgotten mothers

I'm complacent

a murmur

against the backdrop

and all their lives are as big as yours

At Sea

Driftwood,

salty ocean

dark floor

Beneath the waves

beneath the whales

quiet tales

Light from none

scales and teeth

or tentacles

So frail

setting sail

I wail

Blue

Green

Blue

Peaceful sleep

with seashells

down in the sand

Was Het Maar

Dit is mijn hart,

ik laat het hier achter,

ik hoef het niet meer.

Dit is mijn lach,

hoor de laatste echo,

het is er niet meer.

Dit is mijn verdriet,

hoor het zachtjes vallen,

ik voel het niet meer.

Dit is mijn hart,

ik leg het hier neer,

het doet me niets,

want het klopt niet meer.

Whatever It Means

Sunlight awakened

and I hear my heart breaking

while the birds sing their tunes

I slink back into the woods

Cover my eyes with coins

and hope I get taken for a ride

Out of the shade

limping broken back

lagging behind

the heart attacked

and the coyotes howled

sly foxes grinning

And then the sky became dark

and something came down

it might be a fever

it might be a dream

it might be both

I hope its a dream

There's blood in these veins

whatever that means

Met Een Hartslag

Haal me door de mangel,

fileer me, eet me op

vereer me, verbrand me,

spuug me uit en vertrap me.

Leegte, niets anders dan leegte,

hete lucht op een koude dag,

ik lig verlegen, vergeten,

een antwoord te geven.

Ik sta op, ik val neer,

ik drijf en ik verdrink,

vlieg en stort neer.

Vergat mijn gedachten

verlaten, verloren of verveeld.

Zinloos vergeven aan de zin gegeven

of sterven met een hartslag.

Porous

I am here.

Reaching out to no one and everyone.

Alone. I feel alone.

Solitude is a cold room to be in.

Attached to my body, invisible roots,

stretching out, touching, observing,

they feel and send it back to me.

And then I feel.

There are pores in my being,

everything comes through,

bombarded, images, presences,

feelings, an awareness.

They melt with my core,

and then I am one with it all.

Drowning, I float under surfaces.

I need to breathe.

From afar I seem tethered,

distance is obsolete,

I am unprotected.

Come inside,

the way is not hard to find,

though I'd doubt you are aware

of your being here,

residing under my skin.

Zeetijd

Het staat weer stil,

alles, gewoon, onbewogen.

Dit zei ze.

Hoe moet ik nu verder,

als elke stap die ik neem,

noch gezet, noch genomen wordt?

De klok is kapot.

Kijk maar, de wijzers tikken.

Maar ze tikken zonder doel.

Wat moet ik nu?

In deze eindeloze zee,

ik heb zeeën van tijd.

Maar ze mist stroming

om me vooruit te krijgen.

Ik kan alleen maar drijven,

eindeloos drijven.

Hij zegt:

Maar liefste,

of de klok nu tikt,

met het verstrijken van de tijd,

drijven we niet allemaal?

Achterblijfsel

Misschien zag je me,

tussen de regels door,

beschreven in de letters die je niet kan lezen,

mijn aanwezigheid abstract.

Misschien zag je me,

sporen achter troebel water,

rimpels vergeten in reflectie,

ergens achter die glazige ogen.

Of zag je me,

daar tussen het riet,

dansend met de bladeren,

daar hoog in de wind.

In de grond

tussen kiezel en stof

verborgen in de groeven

van een door tijd verweerde rots.

Through Her Eyes

Good morning world.

It's been a while since I last saw,

clear as a bright blue day,

and the sun lights the way.

Now I know.

But I've always known.

That it would come to this.

The shell of my being,

it is wearisome.

I've clasped it to my face for so long,

became scared to take it off.

Beneath it, raw nerves lay exposed,

nobody can touch this.

Not even me.

I am not the only one,

but I am the only me.

And for that, I am sad,

and for that, I am glad.

Because after the now,

comes the infinite everything.

I welcome it with pain.

A lonesome dance to lay me to rest,

a sharp pain,

rapid breathing,

the cold of the floor,

biting my bones.

My arm stretched out to meet my end,

ragged final breath and it takes my hand.

Then You Know

A word

small, deliberate.

It targets the soul.

Finding its frequency

it drifts steadily,

waves in the air,

a vibration that tingles the ear.

A thought

growing, reacting.

Rests in the soul.

The word has travelled

to inner reaches,

thousands of ears to hear,

it settles and takes root.

Branching out,

forming new connections,

and a feeling is born.

Now it rises,

becoming larger,

ascending from thought

to consciousness.

Sitting comfortably,

it now takes over,

descending, a wave,

washing, rushing over.

You're fevered,

falling into sweet unknowns.

And then you know.

Vergeten

Ik ben duizelig

vergat mijn medicatie

nu is mijn hoofd licht

koorts zonder de hitte

elke stap lijk ik te zinken

elke stap doet pijn

Een ander soort pijn dan het fysieke

mentale pijn

het maakt denken moeilijk

vermoeiend zo

als de wereld om je heen steeds lijkt te veranderen

maar zodra je gaat opletten

precies hetzelfde blijkt

Zweven en vallen

maar dan tegelijk

wat is het toch fijn

zo afhankelijk te zijn

Mag ik niet stoppen

meneer de psychiater?

' Dat lijkt me niet verstandig,

misschien een hogere dosis proberen?'

Maar meneer, dat wil ik niet.

Maar nadenken gaat moeilijk.

En een sessie is zo voorbij.

En dan kan je weer wachten.

Tot hij weer tijd heeft. Over 6 weken of zo.

En dan maar hopen,

dat je kan zeggen wat je voelt.

Het is zo stil dat mijn oren pijn doen.

Wanneer kom je terug?

Realiteit, ik mis je,

je bent zo subjectief de laatste tijd.

No Absolute

The clouds are malign

aligned so that I may not see

stars up high, their light my life

lighting up paths for me to tread upon

and now I'm trudging in the dark

stumbling and mumbling like a fool

blind to what I cannot see

The paths I used to walk

brightly lit, undimmed

unchecked by that awful restraint of the self aware

or was I always held

tugged by lines invisible

or perhaps denied

their existence

The soul that inhabits my bodily shell

it is a cracked line, running through the middle

separating, their incessant fighting,

clawing and biting, pushing and pulling

the duel of a conscious being

internally conflicted and thus restricted

until declared a winner shall be

I sit slumped back against the wall of my mind

the dogs now lay asleep

the night is still and all seems quiet

the world covered in shades of grey

no black

no white

No absolute

In Bloom

It unfolds itself

and a light is cast

folding open petals

a bloom born

blossom's sweet scent

dancing along the spring air

Little brittle thing

to come alive so delicately

contract and expand

vitally flowing fluid

a pulse

impulse

Sunken low roots

surreptitiously coiled

it was that time

of foolish endeavour

a sinking and swelling

bitter sweet infatuation

Dinsdag

Hoi, doei
ik zie je
je lacht
waarom lach ik
ik dacht
waar aan dacht ik
de dag
daar aan dacht ik
welke dag
dinsdag
wat is er dinsdag
dinsdag is het dinsdag.

The Razor

I thought and I was wrong
and thought that I was strong
I'm just an open wound
a gaping cut too big to hide
come and see the turmoil deep inside

I don't have the answers
my questions are meant to go without

I've spent some time here
I'm not sure if I like
but still I'm spending time here
But I could go when I feel it's time

I feel lonely, do you have this too?

I am surrounded
but what is this surrounding me
a veil, a wall
where is the exit
can I find it

I see familiar faces
changing places
a changing pace
a constant race
or am I the racer

I'd rather be the razor
that cuts through the veil
into what is intimate
I'll cut through my fear
and I am animate

I take a breath
exhale and see you
take a breath
exhale and see you