There's a little brown cabin
on the ocean floor
with a door made of oak
and a darkwood floor
it has a roof made of linen
swaying with the ocean's tide
and inside lives a man
who's been lost in time
there's red coral
and brown white stone
sunken treasures among the reef
but the ship has long gone
everyday he goes out to hunt
a spear in hand, muscles tense
the search for it
once more begins
he had it once
but it got away
now he's determined
to force its stay
a blade with hooks
makes it a certainty
one day he'll succeed
fate must give in, most certainly
but the floor's inhabitants
how they all know
what he is after
is always one to go
he's lost to his unknown
with no one there to tell him
that the thing he is after
has drowned from within.
zondag 18 november 2012
Geen Titel
Je kijkt verlegen, je leven
verdreven je gevoel lang geleden
sindsdien vergeten, overleven
om te geven nooit geleerd te nemen
altijd om je heen gekeken
iets gezien dat je hart deed beven
je bent er in gebleven
durft geen stappen meer te nemen
wat zit er in je genen
dat je doet bezwijken voor diegenen
die je zoveel ontnemen
terwijl je staat te trillen op je benen
alles weg staat te geven
tot je instort en er niets
meer van je over is gebleven.
verdreven je gevoel lang geleden
sindsdien vergeten, overleven
om te geven nooit geleerd te nemen
altijd om je heen gekeken
iets gezien dat je hart deed beven
je bent er in gebleven
durft geen stappen meer te nemen
wat zit er in je genen
dat je doet bezwijken voor diegenen
die je zoveel ontnemen
terwijl je staat te trillen op je benen
alles weg staat te geven
tot je instort en er niets
meer van je over is gebleven.
Abonneren op:
Posts (Atom)