Buikpijn

Ik wil het niet meer
dat nare gevoel
als je weer alleen zit.
Alleen met jezelf
dat is het ergste wat er is,
een ander alleen zijn dan anders
want nu schreeuw je tegen jezelf.
Alleen.
Over alles.
En je denkt
veel te veel
veel te weinig
maar permanent
en altijd.
Ik haat dit gevoel
ik haat die leegte
de brok die onstaat in je keel
en dan langzaam wegzakt naar je buik
vervolgens daar blijft zitten
en je ontneemt van je eetlust
en de lach van je gezicht vervangt
met een leegte
en ogen die oneindig en diep
altijd in de verte staren
maar nooit echt iets zien.
Inwendig schreeuw je
want om je heen is het stil.