Het is een ziekte
die ik niet geloof
als medicatie
me niets belooft
en een zoveelste sessie
met een psycholoog
me weg laat gaan
met een zwaarder hoofd.
Ik verwijt niets
schuldig is niemand
een moeilijk hoofd
is lastig om open te
breken
als je altijd twijfelt.
Ik ben niet meer wie ik
was,
woorden die ik vaker hoor
woorden die pijn doen als
je ze hoort.
Want wie ik ben
of wie ik was
is voor mij als een
verhaal
geschreven door twee
schrijvers
en beiden gebruiken
pseudoniemen
en beide schrijven in
talen
die ik moeilijk kan
begrijpen.
Het verleden
laten overlijden
om het heden redenen te
geven
de toekomst nog een kans
te geven
ga ik verder zonder gids,
zonder kaart
of kompas
als een jongen
zonder naam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten