Tussen een gat en de werkelijkheid
spreekt mijn hart in dode tonen
als mijn ogen het niet meer zien
een realiteit abstract als de nacht
ik word opzij geduwd, vast gezet
waar niemand mij ziet staan
tussen glazen wanden zweef ik
los van de grond maar niet in de lucht
waar ik ben verliest tijd zijn grip
en alles wat betekenis heeft
gaat hier zonder naam
een dubbel gevoel
een staat van half donker
ik neig naar de waanzin
terwijl ik tast in het duister
Geen opmerkingen:
Een reactie posten