Ik ben duizelig
vergat mijn medicatie
nu is mijn hoofd licht
koorts zonder de hitte
elke stap lijk ik te zinken
elke stap doet pijn
Een ander soort pijn dan het fysieke
mentale pijn
het maakt denken moeilijk
vermoeiend zo
als de wereld om je heen steeds lijkt
te veranderen
maar zodra je gaat opletten
precies hetzelfde blijkt
Zweven en vallen
maar dan tegelijk
wat is het toch fijn
zo afhankelijk te zijn
Mag ik niet stoppen
meneer de psychiater?
' Dat lijkt me niet verstandig,
misschien een hogere dosis proberen?'
Maar meneer, dat wil ik niet.
Maar nadenken gaat moeilijk.
En een sessie is zo voorbij.
En dan kan je weer wachten.
Tot hij weer tijd heeft. Over 6 weken
of zo.
En dan maar hopen,
dat je kan zeggen wat je voelt.
Het is zo stil dat mijn oren pijn doen.
Wanneer kom je terug?
Realiteit, ik mis je,
je bent zo subjectief de laatste tijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten