Wat je ooit had gekend was weg
een zoektocht van duizend jaar
beëindigd in vervreemding
en alles wat je zag is vervlogen
meegezogen in de tijd,
vervormd, vreemd en onwerkelijk.
Een nieuwe hoes
met dezelfde essentie
verborgen achter blauwe ogen
die een verhaal vertellen
dat al eeuwen oud is
en nu tot zijn einde komt.
De ontmoeting buiten de tijd
uitgesloten van dimensies
en opgeslokt in een tijdelijk bestaan.
Maar de gevolgen zijn eeuwig,
en de klap tijdloos.
De uitgestrekte vlakte
ooit vol met leven
lijkt nu een eindeloze woestijn
bedekt met een dichte mist
die nooit mee geeft.
Je ogen raken zichtloos,
je hart verandert in steen,
je lichaam verstard
en in het midden van de eeuwigheid
sta je stil.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten